2 Cities 1 Woman

Park ve Bisiklet

Bana medeniyeti üç kelime ile tanımla deseler; park, parkta güneşlenen bikinili kızlar ve bisiklet derim.

Türkiye’den döneli iki hafta oldu. İlk haftam klasik ”ah İstanbul” bunalımım ile geçti. Bu arada Almanca kursum başladı. Sabahları Vera’yı bisikletimle kreşine bırakıyorum, oradan da bisikletle kursa gidiyorum. Toplam 30-40 dakika sürüyor gidip gelmek. Bacaklarım kaslanmaya başladı bile. Evet iki haftada.

Yolumun üzerinde bir kavşak var, yoksa bulvar mı denir bilememdim. Tam 6 adet araç yolunun çıktığı bir kavşak. Bisikletle sola dönmek için sağa dönüp tam 5 yolun çıkışından geçip sola bisiklet yoluna sapıyorsunuz. Bütün arabalar ama bütün arabalar durup benim bisikletle önlerinden geçmemi bekliyor. İki yıl oldu ben hala ikircikliyim, durmamam gereken yerde durup araba da duracak mı diye bekliyorum bazen. Biz yayalar ve bisikletlilere insan muamelesi yapıyorlar ya çok tuhafıma gidiyor. Bisikletli olarak elle sol tarafı işaret edip sola döneceğimi belli ediyorum misal, araba sürücüleri de benim elime bakıp pozisyon alıyor ona göre. Ben mesela yaya olarak yaya geçididen geçerken koskoca tramvay, bak tramvay diyorum tramvay, durdu, bana yol verdi, ben geçeyim diye. Tramvay sürücüsüne ne dedir bilemedim şimdi ama şefer kardeş ben bu kadar insan muamelesine alışık değilim, sonra İstanbul’a ayak basar basmaz daha havaalanının önünde ezilme tehlikesi geçiriyorum memleketime dönünce. Çok acayip yaaa.

Geçen haftasonu bahar da yüzünü gösterdi buralarda. Vera’yı sabah akşam iki kez parka götürdüm. Bisikletle yine. Çocuk bayıldı boyuna göre kaydırağa tırmanmaya ve ordan kaymaya. Bir de kumda oynama var tabi. Çocuk dediğin şeyi bırak kumda oynasın saatlerce. Ale’yı dışarı çıkarmak içn bütün haftasonu çemkirdim kendisine ve sonunda pazar öğleden sonra katıldı bize. Vera’nın mutluluğuyla o da o kadar mutlu oldu ki baktım kıçım kıçım gelmiş sarılıyor bana. Çocuk bir yaşını geçince onunla vakit geçirmek büyük keyif. Çok eğleniyorum ben artık Vera’yla, istisnalar var tabi bkz dün akşamki instagram fotom 🙂

1a3ec1e524e5041547cba2a1b7f998e7

Ailecek vakit geçirmek büyük keyif benim için zira tek başınayken o kadar da eğlenceli olmuyor her zaman, daha çok belim kopuyor. Çocuğun mutlu olduğunu görmek anne babaya da büyük mutluluk kaynağı. Bir süre sonra bebeyle dışarı çıkınca onu mutlu edecek şeyler yapmak, onu mutlu edecek yerlere gitmek istiyorsun.

Çarşamba kreş çıkışı Vera’yı yine parka götürdüm. Kumda oynayan çocuklar Vera’yla oyuncaklarını paylaşmadılar. Üzüldü yavrum ağladı oyuncak külaha, ben de keko gibi unutmuşum kovasını falan neyse Vera da onları kaydırağa sokmamak için elinden geleni yaptı 🙂 Perşembe koşa koşa gidip külah aldım çocuğuma (o ne derseniz plastik külah işte dondurma külahı, kumda oynamak için). Perşembe kreş çıkışı yine parka gittik, kovasını da almayı unutmamıştım bu sefer (suratımda gururlu anne sırıtması), her çocuk gibi Vera da o gün külahın da kovanın da suratına bakmadı tabi. Olsun çocuğum mutlu mutlu oynadı, ben de güneşin tadını çıkardım.

Artık Vera’nın yanında telefonuma çok az bakıyorum. Geçti o eskisi gibi sürekli telefon elde hallerim. Hala var tabi de eskiye nazaran çok az. Kreşe de gidiyor ya özleyince 14:30’dan yatana kadar tamamen onunlayım, başka bir şey yapmıyorum. Bir dönem çok takıyordum kafama ne olacak benim bu telefon bağımlılığım, çocuğa da kötü örnek oluyorum diyordum ama herşey gibi bu da dönemselmiş. Annelik de alışkanlıklar da değişiyormuş.

Hepinize güzel haftasonları dilerim. Pazartesiye daha var, tadını çıkarın.

Foto şurdan

Merhaba, Ben iki şehirden Zeynep. Kalbimin çeyreği 5 yıl önce ayrıldığım İstanbul'a ait. Sekizde biri büyüdüğüm Edirne'ye, geri kalanı da Vera kuşuma ve beyimle paylaştığımız evime sonra da Almanya'ya. Avukatım, Vera kuşumun anasıyım, beyimin karısıyım, büyük hayalciyim, çok gezerim, çok okurum, çok yazarım, bazen çok konuşur, bazen hiç konuşmam. Bazen şahane yazarım, bazen saçmalarım. Burası da benim her telden çaldığım kişisel günlüğüm gibi bir şey.

Yorumlar

  • Özlem Varli

    Cok acayip dimi:))))demek yanliz değilmisim…bende bisikletle arabali yollarda bu muameleye zor alistim..ben duruyorum arabalar duruyor onlar bana ben onlara bakiyoruz benim yüzüm kipkirmizi oluyor ben geciyorum…ne acayip:))))simdi alistim ve kizimla beraber bisiklet sürüyoruz…cok keyifli…sevgiler…

    | Cevapla
  • Bir Cevap Yazın

    E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir