2 Cities 1 Woman

Her Akşam Bir Şiir

Çok uzun yıllardır şiir okumuyorum. Neden bilmem şiir okumayı, şiirleri ne kadar sevdiğimi unutmuşum. 1994 yılında yani 8. sınıfta okurken bir ajandadan şiir defteri yapmıştım kendime. Evimizde şiir kitabı çoktu. Hala da babamın kitaplığında duruyorlar. Ben de o zamanlar o kitaplardan , arkadaşlarımın şiir defterlerinden beğendiklerimi kendi şiir defterime yazmışım.

Her gün bir şiir yazacağım buraya. Böylece her gün bir şiir okumuş oluruz hepimiz.

Şiir defterimdeki son şiir. Kimbilir ne zaman yazmışım.

BUĞDAYIN TÜRKÜSÜ

Halkım ben, parmakla sayılmayan

Sesimde pırıl pırıl bir güç var

Karanlıkta boy atmaya

Sessizliği aşmaya yarayan

Ölü, yiğit, göl ve buz, ne varsa

Tohuma dururlar yeniden

Ve halk, toprağa gömülü

Tohuma durur bir yerde

Buğday nasıl filizini sürer de

Çıkarsa toprağın üstüne

Güzelim kırmızı elleriyle

Sessizliği burgu gibi deler de

Biz halkız, yeniden doğarız ölümlerde

Pablo NERUDA

Bir daha şiirsiz kalmamak dileğiyle…

Merhaba, Ben iki şehirden Zeynep. Kalbimin çeyreği 5 yıl önce ayrıldığım İstanbul'a ait. Sekizde biri büyüdüğüm Edirne'ye, geri kalanı da Vera kuşuma ve beyimle paylaştığımız evime sonra da Almanya'ya. Avukatım, Vera kuşumun anasıyım, beyimin karısıyım, büyük hayalciyim, çok gezerim, çok okurum, çok yazarım, bazen çok konuşur, bazen hiç konuşmam. Bazen şahane yazarım, bazen saçmalarım. Burası da benim her telden çaldığım kişisel günlüğüm gibi bir şey.

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir